Gouden Kooij
Je hebt sporters die zo veel talent hebben dat ze met de minste inspanning al tot grote daden komen. Als ze het dan serieus aanpakken zijn ze niet meer te stuiten.
Dat lijkt dit seizoen het geval met Bob de Vries en, in mindere mate, Jorrit Bergsma.
Begin jaren '90 was er ook zo'n jongen: Marcel Kooij, collega-bloemenkweker uit Rijsenhout die tot opmerkelijke prestaties in staat was zonder dat hij daar keihard voor trainde. Toen zijn omgeving hem daar- op wees en hem op zondagmorgen uit zijn bed haalde voor de benodigde fietstrainin- gen kwam de carrière van Marcel in een stroomversnelling. In de winter '90-'91 zat hij op kunstijs altijd in de kopgroep en werd, ondanks dat hij in de sprint veel te ver vanachter zat, vierde op het NK.
Toen het peloton voor een 100 km natuur- ijs naar Leningrad trok werd hij daar flui- tend derde achter twee koplopers ,die geluk hadden dat hij ze niet gezien had. Eind Januari kwam de vorst in ons eigen land, zoals toen nog gebruikelijk en won Marcel met overmacht twee klassiekers; de Westlandmarathon, waar ik zelf de 'eer' had te moeten passen bij zijn definitieve demarrage en de USA-marathon waar hij ook 'gewoon' wegreed bij de rest en met 5 minuten voorsprong de meet passerde. Een gouden toekomst gloorde, maar in één van de laatste wedstrijden van dat seizoen sloeg het noodlot toe. Bij een val kreeg hij een schaats in zijn been waarbij zijn pezen werden doorgesneden. Einde carriëre en zelfs gewoon lopen zou hem volgens de artsen niet meer lukken. Marcel knokte zich terug en met aangepaste schoenen won hij zelfs een wedstrijd op kunstijs. Maar hij werd nooit de kampioen die voor de val in zijn lichaam schuilde. De liefde voor de sport is er nog steeds. Als verzor- ger staat hij nu het Goesting-team bij en rijdt bijna zonder training regionale mara- thons. En nog altijd verbaast hij iedereen.
Bert Verduin
Terwijl iedereen bij het marathon- schaatsen klaagt over het wegblijven van publiek en supporters, is er één uitzondering.
Als zij er is is hij er zeker.
Hij oogt fragiel, blauwgrijze ogen en is de zeventig al gepasseerd.
In de zomer kom ik hem altijd tegen bij wielerkoersen.
Geboren in Rotterdam-Charlois, waar hij als kind een ernstige hersenvliesontsteking opliep, bracht hij 'op zuid' zijn jeugd door.
Bij wielerclub Feijenoord had hij zijn eerste idolen: Maarten Breure, Theo Sijthof.
Grote namen van weleer.
Samen met Dick den Burger was Willem Erwich bij de koers een onafscheidelijk duo.
Maar Dick is dood en Willem loopt nu overal alleen rond.
Niet echt alleen, want Willem kent iedereen en iedereen kent Willem.
Zijn grote idool is Daniëlle, Daniëlle Bekkering.
Overal waar Daniëlle is, zie je Willem. Regelmatig houdt hij me op de hoogte.
Dan beginnen zijn ogen te glimmen: "Rien, ze is op trainingskamp in Calgary!"
Of: ,,Ik ben vorige week nog bij haar in Den Ham geweest”.
Hij praat respectvol over haar, zoals dat oudere mannen betaamt.
In Utrecht stond hij onopvallend opgesteld ter hoogte van de coaches.
Terwijl ik hem aansprak bleven zijn ogen Daniëlle in de wedstrijd voortdurend volgen.
Een karakteristieke man.
Veel marathonneurs zouden trots zijn op zo' n supporter.
Rien de Roon
Zou het?
Henk Kroes heeft als voorzitter zijn hielen bij de Vereniging De Friesche Elf Steden nog niet gelicht of het begint te vriezen.
De ochtend nadat de legendarische ijsmeester met een hoge koninklijke onderscheiding is bijgezet in het schaatsmuseum van Gauke Bootsma in Hindeloopen, meldt de radio dat het in het hele land gaat vriezen. Op deze nog grauwe zaterdagmorgen leert een blik naar buiten dat de wereld witbevroren is. Het zal toch niet?
Tja, maar de radio zégt het wel. Wat nou de radio. Die tamelijke afgedankte weervrouw van oosterse komaf, Diana Woei, die je alleen al vanwege haar naam niet serieus kunt nemen en die alleen nog op incourante uren het weerpraatje mag verzorgen. Nee, geef mij Monique Zomers maar. Ook weg van het scherm. Ook de verkeerde naam.
Maar toch, Diana zegt het wél: Vandaag vriest het en de hele week blijft het koud.
Ik voel enige opwinding en denk meteen terug aan vorig jaar, toen ze het daar in Haaksbergen toch ook tamelijk snel voor elkaar hadden.
Zeker, het was wel een opgespoten skeelerbaan met een laagje ijs van een paar centimeter, maar het wás natuurijs! Maar zelfs áls, dan is Haaksbergen De Zwette toch nog niet. Het mag dan de komende dagen een beetje gaan vriezen, maar geloven we er eigenlijk nog wel écht in? Kan het zonder IJsmeester Kroes ooit nog wel wat worden?
Het lijkt alsof we ons er bij voorbaat bij neergelegd hebben dat de Elfstedentocht mooie geschiedenis blijft. We wijken uit naar het buitenland, leggen een surrogaatbaan aan in de Flevopolder en schaatsen op kunststof-ijs.
Een uurtje later zegt de radio het wéér: de komende dagen gaat het vriezen.
Zou het dan toch?
Willem Ammerlaan