Messen
"Eigenlijk is het levensgevaarlijk wat wij doen. Als je voor de televisie zit heb je dat niet zo in de gaten, maar wij rijden hier gewoon met messen onder onze voeten. Ooit gaat het een keer heel erg mis".
Het waren de woorden van Jan Maarten Heideman zelf, toen ik een jaar of drie geleden mij als nieuwkomer in de wereld van het marathonschaatsen nog voorna- melijk liep te verbazen. Jan Maarten is zo iemand die de wat onwennige nieuweling dan snel opmerkt, een praatje maakt en je het gevoel geeft dat je welkom bent.
Een aardige, zachtaardige man, die voor mij niet echt model stond voor de geblokte mannen van ijzer, die met een krant onder hun trui en vaseline in de wenkbrauwen de elementen trotseren op de bevroren Friese meren.
Misschien zelfs wel een wat bangige man, die zich oprecht zorgen maakte over de veiligheid van zijn schaatscollega's en vreesde dat het er met nieuwe ontwikke- lingen op het ijs en nieuwe belangen, niet echt beter op zou worden.
Ik heb aan dat moment op de betonnen tribunes van de Uithof vaak teruggedacht. Toen Jochem Jansen vorig jaar een schaats in zijn buik kreeg, maar vooral ook toen dit weekend Jan Maarten zelf gewond naar een ziekenhuis moest en het er naar uitzag dat het met dit seizoen wel eens over en uit had kunnen zijn.
Na elke bumper die er in de Formule 1 van een bolide wordt afgereden, zijn er wel weer van die types, die met stukjes als dit de veiligheid in de sport meteen ter discussie stellen. Ja ja, dat weten we nu wel. Maar het hoort er nu eenmaal bij en volgende week weer gewoon een nieuwe wedstrijd.
Misschien is dat ook wel zo en moet je het risico voor lief nemen als zestig marathon- schaatsers zich onverschrokken in de sprint voor de laatste twintig ronden storten. Maar het is niet verboden om toch ook te blijven nadenken.
Willem Ammerlaan
Goed Nieuws
Een dag of wat geleden hadden enkele Nederlandse kranten alleen maar goednieuws-berichten op de voorpagina.
Mooi initiatief want je leest er doorgaans alleen maar over kommer en kwel met hooguit eens een luchtig nieuwtje van een pasgeboren olifantje of ijsbeertje in een dierentuin. Wat een goednieuws- sport is marathonschaatsen dan toch altijd geweest. Winters in Nederland hebben altijd iets positiefs. Schaatsen brengt het beste in mensen naar boven. Ooit tijdens een tochtje op natuurijs iemand met een slecht humeur tegenge- komen? En waarom schaatsen buiten- landers zo graag de grote toernooien in Heerenveen? Precies, Nederland en schaatsen. Altijd positief, van de eerste marathon op een ondergelopen sintel- baan tot aan het moment dat De Rayon- hoofden bijeenkomen. Wereldnieuws.
Jammer dat je tegenwoordig meer leest over de randverschijnselen van het marathonschaatsen dan over de wedstrij- den zelf. Iedereen denkt te weten hoe het allemaal moet en intussen lijkt men niet te willen zien dat de wedstrijden om de Essent Cup volop spektakel bieden.
Bij de wedstrijd in Utrecht zag ik sinds tijden het publiek weer eens uit zijn dak gaan. Al waren het nog veel te weinig mensen, maar dat komt vanzelf als er een gunstiger tijdstip voor de wedstrijden wordt gevonden. Gewoon op zaterdag- avond? En dan om zowel de doordouwers als de sprinters tevreden te stellen, om de week de Essent en de KNSB cup?
Al dat gedoe op kunstijs ten spijt, blijft
er natuurlijk maar één manier van marathon-schaatsen het allermooiste. Dat zit er deze winter volgens mij echt weer aan te komen. De kou rukt overal op en zal binnenkort dit land zeker aandoen.
Ik verheug me nu al op de voorpagina's.
Bert Verduin
Corine
Op het gevaar af dat ik het risico loop bij de eerstvolgende gelegenheid elders standrechtelijk te worden gelyncht, denk ik dat ik de oplossing heb. Hoe je het publiek weer naar de baan krijgt, dus.
Stuur Corine Persijn, de manager van De Westfries in Hoorn, langs alle ijsbanen en laat haar vertellen hoe het moet.
"Jongens, ik wil hier vanvond gewoon duizend mensen langs het ijs en daarvoor heb ik alles uit de kast gehaald".
Bij die altijd warme, gastvrije ontvangst in Hoorn willen we natuurlijk niet op voorhand alle hoop de bodem inslaan en glimlachen wat aarzelend. Met de nadruk op aarze- lend, want met Corine weet je het nooit. Ze is een beetje een vreemde eend in de bijt. Modieus tot in de finesses (daar moet je een groot salaris voor verdienen of een rijke man hebben). Iemand die je eerder verwacht op of langs de catwalk dan tussen de rode wangen en de winterjacks.
Toegegeven, mannen smelten bij Corine eerder dan het ijs op de baan en dat wil het objectieve beeld nog wel eens vertroebelen, maar in de organisatie van Corine Persijn klopt alles. Het zal haar gasten echt aan niets ontbreken.
Is er iets magisch aan De Westfries? Ze- ker, deze streek in Noord-Holland heeft alles met schaatsen en het publiek is er hondstrouw. Ook aan zijn helden van wel- eer, zoals Jos Niesten en Bert Verduin.
Maar dat publiek komt niet vanzelf. Daar moet je als organisatie iets voor doen en als het kan met je hart, met je schaats- hart. Voelen waar mensen voor komen, er een feest van maken met echt koek en zopie langs de baan, maar ook met een lekkere band voor de jongelui in dat vet coole café. En gooi er ook gewoon nog een moderne balletgroep op het midden- terrein tegenaan. Is dat alles?
Vraag het Corine. Die had niet één-, maar twééduizend man langs het ijs.
Willem Ammerlaan
